De verbeelding van de stad

(Bert Taken)

Karola Veldkamp zoekt en vindt in de straten van verschillende steden stukjes afval, brokstukjes, splinters, en componeert deze stukjes tot een beeld. Deze splinters en brokstukjes hebben deel uitgemaakt van één of ander ding, een apparaat of instrument. Soms is het nog zichtbaar van welk geheel de splinter afkomstig is geweest. Het geheel is kennelijk uiteengevallen, verwoest of vergaan, maar wat rest draagt duidelijk de suggestie met zich mee dat het als deel tot iets anders heeft behoord. Al deze deeltjes, deze brokstukkken worden tot iets nieuws omgevormd, worden als het ware gerecycled tot een verrassend en speels klein object dat allerlei nieuwe associaties en betekenissen met zich mee draagt. De verwijzing echter naar vroegere, reële, funktionerende objecten blijft bestaan. Er heeft zich een transformatie voltrokken. Vervolgens worden sommige van de kleine objecten opnieuw getransformeerd tot grote werken die, ondanks het feit dat ze sterke gelijkenis vertonen met de kleine objecten, een totaal ander karakter hebben. Ze vervullen nu opzichtig de ruimte, je kan er omheen lopen, ze bestaan vaak uit andere materialen. Dit alles confronteert je met een proces, met een beweging, met een besef van tijd en de daarbij behorende transformatie. Elk werk verwijst als het ware voor- en achteruit, naar wat het geweest is en naar wat het eventueel nog zou kunnen worden. En daarbij doet zich iets wonderlijks voor. Karola’s werk heeft in al zijn gedaanten iets intiems in de zin dat het op een plezierige manier deel uitmaakt van onze wereld. Intiem, niet in de betekenis van vertrouwd want het object is vreemd, het is nog nooit gezien, maar het is niet vreemd in de zin dat het afstoot, ons op afstand houdt, integendeel, het maakt de vreemdheid op een prettige manier tot deel van onze wereld. De objecten bereiden ons genoegen, er speelt een lichte glimlach om je mond wanneer je ze bekijkt. De titels van de werken verwijzen naar steden. Voor mij betekent dit dat de bron, het beginpunt van al het verrassende en het nieuwe gewoon op straat te vinden is. Het ligt overal, welke plaats je ook noemt, waar het om gaat is of we dit ook werkelijk zien en beseffen, of we in staat zijn echt te kijken om ons bewust te worden van de onvermoede mogelijkheden van de wereld om ons heen.


Bert Taken

(kunst filosoof)

terug naar vorige pagina